آبادی اکبرآباد در سرشماری سال 1345 دارای 823 نفر جمعیت،در سرشماری سال 1355 دارای 1136 نفر جمعیت،در سرشماری سال 1365 دارای 1475 نفر جمعیت و در سرشماری سال 1375 دارای 2040 نفر جمعیت بوده است.
این آبادی در سرشماری سال 1375 از توابع دهستان قره کهریز بخش مرکزی شهرستان سربند بوده است.
استاد ابراهیم دهگان در کتاب گزارشنامه ذیل اکبرآباد یا سنجانک می نویسد:«لغت سنجان از ماده سین به معنی سیمرغ از واژه هایی است که در اسماء رجال و امکنه به آن زیاد برخورد می کنیم.ما شرح این لغت را در ماده سنجان بیان خواهیم نمود.سنجانک دهی در حوالی کرج سابق بوده است و در قبالجات متعلق به آستانه به این صورت هم نامی دیده می شود.همین ده است که اکنون به نام اکبرآباد معروف است و مزرعه ای از آن بین ورقا و عباس آباد به نام سنجانک خوانده می شود.این ده خورده مالک بوده.آقا اکبر نامی پدر آقا محمد علی در صدد جمع ده برآمد تا آن که موفق شد در خارج ده قلعه بنا نموده و تدریجا" ده به اطراف قلعه منتقل گردید تا آن که اسم سنجانک از خاطره ها محو شد.از اسم سنجانک پیداست که مردم آن جا آئین پیشین خود را دیرتر از دست داده اند.»
فرهنگ جغرافیایی ایران نیز در سال 1328 شمسی ذیل اکبرآباد می نویسد:«ده ، جزء دهستان کزاز علیا بخش سربند شهرستان اراک که در 12 کیلومتری شمال شرقی آستانه و سر راه شوسه در جلگه و منطقه ای سردسیر قرار دارد.این آبادی دارای 642 نفر جمعیت است که مذهب شیعه دارند و چند خانوار مسیحی نیز در این آبادی سکونت دارند.زبان روستا فارسی و کمی نیز ارمنی است.منابع آب آبادی از رودخانه های هفته و عمارت و قنات تامین می شود.شغل اهالی زراعت،گله داری وقالیچه بافی است و محصولات عمده آن غلات،چغندرقند،انگور و قلمستان است»
